Zespół : Danny Bryant’s Redeyeband

Opinia o ostatniej płycie : „Just as I AM”

''Jego najdojrzalszy jak dotąd występ. Ognista burza gitary jest w ostrożny sposób opanowana od

rezygnacji do pełnej pasji i emocji'

Mojo Magazine

''Solidnie, bez zbędnego pieprzenia zagrany bluesrock z brzmieniem bardziej tłustym niż kubełek KFC, męskimi riffami i płynącymi prosto z serca solówkami' Magazyn Guitarist

''Z pewnością jak dotąd jego najlepsza płyta'

Guitar Techniques

Danny Bryant urodził się w angielskim Hertfordshire w lipcu 1980. Już na początku opisywany jako 'młode objawienie gitary' Danny zaczął grać mając 15 lat, mając 18 grał już zawodowo, natomiast w ciągu ostatniej dekady spłacił swoje długi diabłu w niezliczonej liczbie kilometrów i około 2 tysiącach koncertów na całym świecie. Po dekadzie ciężkiej harówki nareszcie jest rozpoznawany tak dobrze jak na to zasługuje, będąc rozpoznawanym przez tych z bluesowego światka, których można uznać za śmietankę. Wspiera go sekcja rytmiczna złożona z jego ojca, Kena na basie i Trevora Barra na perkusji.

W czasie swojej kariery Danny występował na tych samych scenach ze sławami takimi jak: Joe Cocker, Carlos Santana, Gregg Allman, Buddy Guy, Peter Green – to tylko kilka z długiej listy słynnych nazwisk, z którymi Bryant miał okazję dzielić scenę. Danny ma dużą rzeszę fanów na całym świecie.

Jak dotąd zespół wydał siedem, o międzynarodowej sławie albumów. Ich czwarte wydawnictwo 'Days Like This' zawierało utwór w duecie z gościem specjalnym – legendą bluesa, Walter'em Trout'em (John Lee Hooker, Canned Heat, John Mayall). W następnym roku Danny podpisał kontrakt z Rounder Europe/CRS Records.

Jeden z utworów z płyty 'Live' wydanej w tym samym roku został włączony na składankę wydaną przez Virgin/EMI zatytułowaną 'The Best Blues Album In The World Ever'. Nazwisko Danny'ego figurowało obok takich gigantów bluesa jak Johnny Winter, Gary Moore, Albert Collins czy ZZ Top.

W styczniu światło dzienne ujrzał album 'Just As I Am', najszybciej się sprzedający i najcieplej przyjęty przez krytykę. Ukazując się na listach przebojów bluesowych w całej Europie i zbierając wspaniałe recenzje w prasie międzynarodowej, wraz z wywiadami w magazynach takich jak: Guitarist, Classic Rock (utwór tytułowy znalazł się na płycie dołączonej do pisma) i Guitar Techniques, album 'Just As I Am' okazał się być krokiem milowym dla zespołu Danny Bryant'a.

Dyskografia:

Watching You 2002 [powtórne wydanie w 2009]

Live 2007

Shadows Passed 2003

Black and White 2008

Covering Their Tracks 2004

Just As I Am 2010

Days Like This 2005

http://www.dannybryant.com/

Gitarzysta bluesowy Innes Sibun zaczął grać na gitarze, kiedy usłyszał BB Kinga mając 12 lat. Jako nastolatek grywał w wielu zespołach grających punk, regge, rock, folk czasami po drodze ucząc się jazzu. Jego pierwszy zespół „Blue Explosion” nagrał album „Thats what blues can co” z legendarnym producentem Mike Vernonem (pracującym z takimi artystami jak Eric Clapton, Peter Green, Fleetwood mac). Płyta ta została bardzo dobrze przyjęta i została oceniona jako najlepsza płyta bluesowa w Irlandii. Zespół odbywał trasy koncertowe w Wielkiej Brytanii i Europie samodzielnie jak i z innymi artystami takimi jak Wild child Butler, Jay Owens, Jesse „guitar” Taylor i Jonny Adams.

Często suportował artystów takich jak : Joe Luis Walker, Ronnie Earl, Fabulous Thunderbirds, Walter Trout, Boy George, Nine Below Zero, Moody Marsden, grając na większości festiwalach bluesowych w UK.

W 1993 roku Innes zaproszony został jako gitarzysta zespołu Roberta Planta na tourne „Fate on nations” Tourne obejmowało Europę i obydwie Ameryki. Artyści wystąpili na festiwalu „Rock In Rio” i w San Paulo, Chile, Argentynie, Wenezueli i Meksyku. Podczas tourne w Ameryce Północnej Innes grał z wieloma legendami bluesa, jak chociażby z Buddy Guyem i Jamesem Cottonem w Chicago.

W Teksasie grał w Austin w klubie Antones z Tommy Shanonem, Chrisem Laytonem i Chrisem Duarte (Zespół SRV!) a także wieloma innymi legendarnymi muzykami. Innes brał udział w nagraniu płyt Roberta Planta „66 to Timbuku” i „Nine lives”. Kolejne płyty z nowym zespołem to "Superstitious" i "Honeypot" które wydała wytwórnia i Viveroy. Zespół ten odbywał też tournee po Europie I Ameryce. W Nowym Jorku otwierał koncert Petera Greena a w Europie grał wspólnie z Chris Farlowe & Roger Chapmanem. Kolejne dwie płyty nagrane zostały w wytwórni Provogue, a płyta „East Monroe” w wytwórni Ulftone w 2001, która została bardzo przychylnie oceniona przez krytyków.

Po latach w trasie Innes postanowił zwolnić nieco i odpocząć, ale nie na długo, bo już w 2004 buduje kolejny zespół, który natychmiast jest proszony o występy na festiwalach „Gloucester blues festival” i „Trowbridge Village Pump festiwal” Konsekwencją tego była płyta "Farmhouse blues" wydana przez wytwórnię ZYX. Kolejny okres to trasy koncertowe i obecność na festiwalach bluesowych w całej Europie, w takich krajach jak Belgia, Austria, Niemcy, Słowenia i Bośnia.

W 2007 roku światło dzienne ujrzał album „Tail dragger” wydany przez wytwórnię ZYX. Album ten został najbardziej doceniony przez krytykę i zajął 6 miejsce niemieckiego Blues charts.

Zespół prezentował go w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii i USA.

2008 rok, to okres dużej ilości występów w Europie samodzielnie lub jako support takich gwiazd jak Johny Winter, Taj Mahal, Steve Cropper & Al Kooper. Zespół wystąpił również na “ London Blues festival” I “The Windsor Blues Festival” w Ontario Canada.

Ostatni okres to koncerty w Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii oraz Holandii jak i festiwale we Francji , Hiszpanii

W 2010 roku wytwórnia ZYX wydała live album „The box set”. Innes Sibun został również zaproszony na festiwal „Roy Gallagher festiwal” w Ballyshannon (Irlandia) na osobiste życzenie brata Roya Donalda Gallaghera

Aktualny skład zespołu to

Tim Blackmore on hammond organ & piano,

Robbie Brian on drums,

Steve Hall on bass guitar

Innes Sibun on guitar, vocals & mandolin.

http://www.reverbnation.com/#/isibun

www.myspace.com/innessibun

Mark Reece na gitarze gra od dziecka. Pod wpływem takich artystów jak Roy Gallager, Jimi Hendrix

czy Stevie Ray Vaughan rozwinął własny styl poprzez grę w różnych zespołach.

Od 1966 roku Marc Reece założył własny zespół, z którym odbył wiele tournee po Niemczech,

Belgii, Holandii, Szwajcarii i krajach azjatyckich. Marc Reece jest przede wszystkim utalentowanym

gitarzystą, który w grę wkłada całą energię pozostawiając publiczność w zachwycie. Połączenie

gry na gitarze z doskonałym wokalem nie każe oczekiwać nic innego. Jego fani cenią sposób w

jaki łączy różne gatunki muzyczne by wzbogacić muzykę rockową i zaprezentować ją we własnym stylu.

Strona : www.marcreece.com

Płyty :

• Let it burn (2009)
• Breakin' out (2002)
• Live '99 (1999)
• Teach me Tonight (1997)

Carl Verheyen - wybitny gitarzysta i pedagog. W rankingach "Guitar Magaznie" jeden

z 10 topowych gitarzystów na świecie.W swojej 40 letniej karierze muzycznej dał się poznać

jako wirtuoz gitary biegle poruszający się w każdym gatunku muzyczny. Doskonale przyjęte przez

krytykę 10 płyt dopełnia obraz artysty. W ostatnich 25 latach jest wśród najbardziej wziętych muzyków

sesyjnych w USA. Brał udział w niezliczonej ilości nagrań płytowych, muzyki do filmów i telewizyjnych show.

Jest laureatem wielu rankingów gitarzystów w takich krajach jak USA, Niemcy, Włochy czy Wielka Brytania.

Jako członek legendarnej grupy "Supertramp" od 1985 roku grał na całym świecie dla niezliczonej ilości fanów.

Jego własny zespół THE Carl Vereheyen Band ma w dorobku znakomite i elektryzujące płyty pokazując wielki talent

gitarzysty w całej gamie muzycznych gatunków.

Więcej informacji na stronie artysty:

www.carlverheyen.com

CARL VERHEYEN BAND
DISCOGRAPHY

1988 No Borders – An early reflection of Carl’s “jack of all trades” status.

1994 Garage Sale – A showcase of Carl’s improvisation skills embracing blues-based forms. He began to forge a unique chordal concept that can be heard on his soulful cover of Bob Dylan’s “My Back Pages.”

1997 Slang Justice- Stylistically diverse with elements of rock, blues, funk and acoustic rock.

1999 Slingshot – Written entirely backstage during Supertramp’s Some Things Never Change tour. A blues-rock style album mixed with pop and jazz influences.

2000 Atlas Overload- Back to basics with this technically sparse and raw CD.

2001 Solo Guitar Improvisations –A highly respected work of solo acoustic guitar.

2001 Real to Reel– Side project with Karl Ratzer, Vienna’s most renowned jazz guitarist. Recorded in just two days, it consists of extended “jams” and interactive musical sparring.

2003 SIX– Includes a cover of Lennon/McCartney’s “Yes It Is” using a chord style fans have come to recognize as “uniquely Verheyen.”

2005 Rumor Mill– An award-winning DVD box set with a live concert, an acoustic concert, behind the scenes interviews, a master class and rehearsal footage.

2006 Take One Step – Another step forward in the tradition of a constantly searching musical and artistic career. Includes an extended piece called “Bells of April” that incorporates the many sounds of the electric and acoustic guitar orchestrally and departs radically from traditional song form.

2009 Trading 8s – Carl’s latest CD featuring duets with some of the finest guitarists in the world: Joe Bonamassa, Albert Lee, Scott Henderson, Steve Morse, Rick Vito and Robben Ford.

2010 The Road Divides – DVD of twelve live, in-concert songs from the CVB catalogue shot for the first time with this incarnation of the Band, their strongest line-up to date, and one brand new CVB tune, “The Road Divides.”

Carl plays:

Znakomity zespół rockowy z Wysp Brytyjskich od kilku lat i cieszący się dużą popularnością.

Kilka świetnych płyt i koncerty w całej Europie nie tylko w klubach ale i największych festiwalach -

to ich dorobek.  Występują na wspólnej scenie z najlepszymi. Wspomnimy tu chociaż : Red Hot Chili

Papers, Jeff Beck, Joe Bonamassa, Satus Quo, Uriah Heep, Matt Schofield.

Rozpoczęli grać na festiwalach rockowych i bluesowych w Wielkiej Brytanii, ale budzą sensację wszędzie,
gdzie się pojawią. Wybrani najlepszym zespołem 2006/2007 roku magazynu "It's Only Rock'n'Roll",
pojawiają się w pierwszej trzydziestce zespołów wybieranych w myspace.com

Wg komentarzy radiowych BBC : "Power tego tria jest nie do uwierzenia !!"

Filarem zespołu jest gitarzysta Janson Barwick (21), którego styl jest mieszaniną talentów Paga, Hendrixa i Vaughana.
Dzięki takim jak on muzyka przetrwa! Nie zobaczyć go na żywo to wielka strata!

Oto co brytyjskie media piszą i mówią o The Brew:

Wybrany najlepszym zespołem brytyjskim wg magazynu "It's Only Rock'n'Roll" za 2006/2007r

“Nie jest możliwym oddanie słowami tego co oni potrafią , … To sensacyjne widowisko . William Shakespeare walczyłby
ze słownikiem chcąc opisać efekty, świeżość i moc jaką zespół oddaje publiczności
Nie mogę powiedzieć nic więcej - są porażający !” - Keep Music Live Magazyn,
Leeds 10/07 (Recenzja przeglądu  British Rytnm and Blues Festival w Colne 08/07)

Kwstia czasu a  Jason będzie w  UK’s w top 10 gitarzystów a Kurtis w top 10 bębniarzy!” - "Its only Rock'n'Roll "

"Najmłodsi artyści, którzy kiedykolwiek wystąpili  na Clarence Park Free Festival przedstawili wybitny show!
To mikstura stylu  Jimiego Page'a i siły   Hendrixa! Już czas powiedzieć, że ci muzycy  mają wielką szansę sięgnąć szczytów ! - BBC Radio 1

“"Power tego tria jest nie do opisania !" - BBC Radio 2

Aplauz był tak potężny, że zespół został poproszony o zagranie następnego dnia jeszcze raz.
Według mnie byli bardziej widoczni niż jakikolwiek inny zespół włączając główną scenę !

Rock n Blues Show, Derby July 2006 … Its only Rock N Roll Magazine

www.the-brew.net

http://www.myspace.com/thebrewinfo

Kiedy znawcy tematu jednym tchem wymieniają godnych uwagi gitarzystów,  to ciągle słyszymy te same nazwiska. Nieczęsto  jednak albo wcale  nie  pojawia się postać Radima Hladika. Fantastyczny czeski gitarzysta, który jak najbardziej zasługuje na miano giganta gitary. Niestety przyszło mu żyć za żelazną kurtyną, przez co nie jest tak popularny jak jego anglo-amerykańscy odpowiednicy, którym machina show businessu postawiła pomniki za życia. Tymczasem Radim Hladik  to wyjątkowy muzyk i kompozytor, a jednocześnie skromny człowiek. Jego pełne rozmachu kompozycje brzmią wręcz barokowo i o wiele ciekawiej niż setki osłuchanych

tematów ze strefy muzyki anglojęzycznej.

Rahim Hladik urodził się w Pradze w 1946 roku i już jako 15 latek grał w profesjonalnym zespole. Jako 18 latek miał już zawodowy angaż w klubie Olympic w Pradze.
W połowie lat siedemdziesiątych rozpoczął triumfalny pochód na rockowej scenie Czechosłowacji jako lider zespołu „Matadors”, najlepszego wówczas zespołu bluesowego i big bitowego. Radim stał się najbardziej rozpoznawanym i cenionym ekspertem gitary elektrycznej poprzez niedoścignione kompozycje i fantastyczną technikę. Tu trzeba powiedzieć, że jako niezwykle skromna postać gitarę traktował jako klucz do muzyki, do wyrażenia siebie w rozbudowanych kompozycjach , w których gitara odgrywała rolę wiodącą ale nie główną, jak w przypadku zespołów Hendrixa.  Muzyka płynęła z całego zespołu, tak oto rodziły się progresywne dzwięki w czasach festiwali piosenki żołnierskiej.

Kolejnym zespołem Hladika był „Blue Effect” założony w 1968 roku.
Zespół ten stał się prawdziwą legendą czeskiego rocka. Wraz z naszym SBB identyfikowani byli jako przedstawiciele wschodnioeuropejskiego rocka.

Po tym szyldem, ale w różnych składach zespół występuje do dziś i jest wspaniale przyjmowany wszędzie . gdzie się pojawi na festiwalach i w klubach. Światowy rozgłos zyskały ich płyty utrzymane  w klimacie rocka progresywnego Svitanie, Svet Hledacu i 33.
Ale Blue Effect to nie tylko ten gatunek muzyki. Przez lata Radim Hladik skomponował wiele niesamowitych utworów, pod którymi podpisać by się mogli najwspanialsi i ulubieni artyści.
Koncertu Blue Effect słucha się z zapartym tchem a każdy znajdzie szczególnie bliskie chwile tylko dla siebie. Wiele utworów wzbogaconych brzmieniowo brzmi nieprzerwanie od 30 lat tak samo świeżo, dynamicznie i porywająco.

Podwójny album DVD zespołu, który ukazał się w ubiegłym roku zdobył  już status potrójnej platynowej płyty i  powinien znaleźć się w kolekcji każdego fana prawdziwego rocka najwyższej próby.

Ze starszych płyt można polecić jakąkolwiek inną, bo każda zasługuje również na uwagę.



Aktualny skład zespołu:
Radim Hladik (gt)
Honza Krizek (gt, KB, voc)
Wojttech (bg)
Vaclav Zima (dr)

Dyskografia wymieniona na oficjalnej stronie zespołu (www.blueeffect.cz). W naszych archiwach posiadamy jednak klasyczne czarne krążki o innych tytułach, których tu się nie wymienia.

Live And Life (2DVD)
Supraphon 2008


SVĚT HLEDAČŮ
Panton 1979

SVITANIE
Opus 1977

MODRÝ EFEKT & RADIM HLADÍK
Supraphon/Artia 1974

KINGDOM OF LIFE
Exportní verze alba Meditace, Supraphon 1971

MEDITACE
Panton 1970

www.blueeffect.cz

Miller Anderson to znakomity gitarzysta i niezrównany wokalista. Słuchanie go na żywo przywodzi

na myśl sentymentalne wspomnienia z czasów, kiedy rock i blues królowały na świecie.

Sam artysta był członkiem wielu zespołów i współpracował z prawdziwymi gigantami gatunku.

Wymienić tu trzeba Savoy Brown, Chicken Shack, Mountain, T-Rex and Donovan's band.

Wystepował gościnnie z zespołem  Deep Purple pojawiając się na ich CD/DVD nagranym

w  Albert Hall w 1999.  Nagrywał również i koncertował Jonem Lordem z Deep Purple.

Przez 15 lat  Miller był członkiem The Spencer Davis Group.

W muzyce Millera Andersona, którą zaprezentujemy  odnajdziecie chwile sentymentalne i chwile

zadumy okraszone świetnymi,  granymi ze smakiem gitarowymi solówkami.

www.millerandersonband.co.uk

Strona/Website : www.tomofujita.com

Tomo Fujita to niezwykle uzdolniony artysta mieszkający na stałe w Stanach Zjedno czonych.

Znakomita technika, poczucie rytmu i całkowite podporządkowanie sobie instrumentu sprawiają,

że Tomo jest wśród plejady najbardziej interesujących współczesnych gitarzystów. Jest

instrumentalistą  uniwersalnym potrafiącym oddać swoje emocje w sposób całkowity i perfekcyjny

bez względu na to w jakim gatunku muzycznym się porusza, jazzie, rocku czy bluesie.

Oglądanie i słuchanie jak gra to prawdziwa uczta dla zmysłów - uwierzcie mi ! :-)

Tomo ukończył Berklee College of Music a od 1993 roku jest profesorem tej znanej uczelni.

Wśród jego studentów i uczniów znajdują się takie sławy jak chociażby Eric Krasno czy John

Mayer. Tomo współpracuje również w większością szkół muzycznych w jego ojczystej Japonii.

Jego artykuły są regularnie publikowanie w Japońskich prestiżowych czasopismach Jazz Life i

Jazz Gitar, jak i w Guitar Magazine . Znakomite predyspozycje pedagogiczne mają przejaw w

popularności jego materiałów szkoleniowych, których dystrybucja sięga 100 000 egzemplarzy.

(DVD i książki).

Zobacz tu: http://www.tomofujita.com/us/video.html

Wśród muzyków, z którymi Tomo dzielił sceną są takie nazwiska jak :

Phil Collins, basista Darryl Jones (Miles Davis, Sting, Rolling Stones), Paul Jackson (Herbie

Hancock, Headhunters), James Genus (Saturday Night Live), Will Lee (David Letterman),

Kenwood Dennard (Jaco Pastorious, Dizzy Gillespie, Jimmy Smith), Ronnie Earl, Mighty Sam

McClain, Roomful of Blues I Susan Tedeschi. Był współtwórcą muzyki w bostońskim musicalu

Rent – nagrodzonym Nagrodą Pilitzera.

Wpływy :  B.B. King, Jimi Hendrix, Joe Pass, Larry Carlton, Ray Charles, James Brown, Jeff

Beck, Stevie Ray Vaughan i wielu innych.

Tomo gra na gitarze marki Fender.

Szkoleniowe wydawnictwa amerykańskie:

Accelerate Your Guitar Playing (DVD z książką, Berklee Press/Hal Leonard);

Instant Guitar (Książka i CD, Berklee Press/Hal Leonard).

Płyty autorskie :

Put On Your Funk Face (1996);

Untitled (2001);

Right Place, Right Time (2007).

Koncert DVD z Kyoto : Energy

Frank Tischer

Ballady i Blues i Soul.

W skrócie:

W swoim programie Frank Tischer niemiecki pianista, kompozytor prezentuje własną muzykę jak i urwory z repertuaru takich artystów jak Ray Charles, Tom Waits, Mink Deville, Muddy Waters i Peter Gabriel. Większość utworów jest jego własnego autorstwa. Jest to jego osobisty dziennik opowiedziany muzyką. Na przykład trylogia dla syna. W piosenkach opowiada o dystansie, zbliżeniu, odnowie, odwadze i męstwie. Styl pianistyczny Tischera to z lekkością podana klasyka muzyki anglojęzycznej 20 wieku. Program występu obejmuje Delta blues, Jazz, Folk i Rock – Ballads & Blues.

Koncerty możliwe są jako solo lub z zespołem (Trio lub kwartet)

Parę faktów:

Frank Tischer –Muzyk, kompozytor, wokalista i autor piosenek

- Urodzony w 1967

- szkoła pianina klasycznego 1975 -1980

- Samouk w obszarze Blues/Jazz/Rock - Klavier & Electronic - Synthesizer / Keyboards / Orgel

- Dyrektor muzyczny niemiecko.amerykańskiego musicalu w 1986 dla żołnierzy amerykańskich / "Black Horse" / Fulda / Germany

"Young music scene Berlin" 1990 – młoda scena muzyczna w Berlinie :

1 miejsce oraz nagroda za kompozycję

Kompozytor i producent filmu muzycznego (ekonomia , medycyna i technologia) na pokazy targowe w Niemczech. Pokazywany też w galerii sztuki na Majorce

Dyrektor i kompozytor teatralny przedstawienia "Andorra" i "Draußen vor der Tür" w Fuldzie i Wiedniu

- muzyka i produkcja spektaklu "The universe" / Planetarium Fulda.

W programie od 1991

- muzyka i produkcja "Lisa and the 1,2,3 Stars" pokaz w planetarium dla dzieci / Planetarium Fulda. W programie od 1993

- Composing and producingn of children movie " Circus Ollini " (w.Steinbeck) 1999

- TV – produkcja : "Ein Blues für St. Antonius" / WDR

RTL-Gospel Christmas- występy z with "Rio the voice of Elvis" / TV- programy na żywo wRTL studios 2004

TV- film "Alles was Recht ist"- muzyka i role drugoplanowe w filmie / ARD 2007

TV- pokaz : Report about CD „Radom" / BR 2009

"The Grail"- Koncert rocka symfonicznego na zespół orkiestrę chór i solistów / ponad 200 artystami (profesjonaliści i studenci & Rudolf-Steiner-School / Loheland ) 2005 / 2006 / 2007

"Radom - Concert for Man and Machine"- Kompozycja i produkcja w 2-5 kwietnia, 2007 wewnątrz kopuły radaru / Wasserkuppe

"Aqua"– 4 godziny muzyki relaksacyjnej "Klangdom" w Bad Salzschlirf (w programie od 2007)

"Farbula - the real story about all colours"- Musical integracyjny z udziałem 200 dzieci z 15 krajów (muzyków i tancerzy), 2009

"Inspiration" – Muzyka do malarstwa Beate Knoepfler i malarstwo do muzyki Franka Tischera. Prezentacja w w Stuttgart i wewnątrz planetarium, Wasserkuppe/Rhön 2010

Koncerty i trasy od 1995 in:Niemczech, Włoszech,Hiszpanii, Majorce, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Holandii, Monako, Irlandii, Anglii, Chechach i Polsce.

- Własne studio nagrań Studio & Lable "Rhön Records" 1991-2009 (Co-owner Norman Meiritz)

- 25 własnych wydawnictw (MC, LP & CDs) od 1991

- 18 dalszych jako współproducent i muzyk gościnny

- Założyciel "Bruecken*Ton" lablel w 2009

Dzielił scenę, grał, nagrywał z artystami takimi jak :Chris Farlowe, Pete York, Richie Havens, Champion Jack Dupree, Angela Brown, Deborah Woodson, Felicia Taylor, Luther Allison, Bernhard Allison, Lousianna Red, Little Willie Littlefield, Elvis Presley ́s TCB-band (James Burton, John Wilkinson, Ronnie Tutt, Jerry Sheff, Glen Hardin) Elvis Presleys ́s Sweet Inspirations (Myrana Smith, Estelle Brown, Portia Griffin), Hamburg Blues Band, Mike Harrison, Paul Burgess, Clem Clemson, Alex Conti, Georg Schramm, H.C.Hoth

Członek zespołów i tras takich zespołów jak: Miller Anderson Band, Spencer Davis Group, Tommie Harris & 7th sons, Sydney Ellis & her Yes Mama Band, Olliver Steinhoff – Elvis, die Las Vegasshow, Rio the voice of Elvis

www.frank-tischer.de

Rhythm Chiefs to zespół składający się z bardzo utalentowanych młodych muzyków. W Polsce oklaskiwani byli jako nastolatkowie w 2007 roku między innymi na Thanks Jimi Festiwal we Wrocławiu.

www.rhythmchiefs.nl

Niewiele młodych zespołów gra w takim stylu Zobacz jak grają

Filarem zespołu jest Sean Walsh. Utalentowany kompozytor i instrumentalista

Zespoł ten przeniesie Was w świat kompozycji Seana Walsha opartych o najlepsze tradycje bluesowo rockowego grania  Mocne uderzenia jak i ckliwe pełne tajamniczego bluesowego klimatu ballady

zaśpiewane we wspaniałym stylu - to wrażenia z koncertu zespołu. Bazą zespołu jest miasto Tilburg w

Holandii. Zespół trzeba zobaczyć, bo różnorodność klimatów, które prezentuje zadowoli

najwybredniejszego fana ! Poczytaj recenzje w dziele 'PRESS'

www.seanwalshband.nl

Gerald Gradwohl jest niewątpliwie jednym z najwybitnieszych postaci Austriackiej sceny muzycznej

zarówno w studiu jak i na scenie. Dorastając na muzyce rockowej i hard rockowej wykrystalizował swój

styl podczas studiów w Conservatory Vienna, które ukończył otrzymując najwyższą ocenę i dyplom

pierwszej kategorii.

Gerald uczestniczył w nagraniach znakomitych muzyków z Austrii w kategoriach rocka i jazzu. Jego

talent został docenimy w wielokrotnie  nominowanym do nagrody Grammy, pionierskim zespole muzyki

instrumentalnej TANGERINE DREAM, z którym odbył wiele tourne i nagrał dwa koncerty DVD.

Wybitnych partii gitarowych posłuchamy w znanych nagraniach zespołu takich jak „Tyranny of Beauty"

and "Goblin's Club", które przeszły do kanonów muzyki instrumentalnej.

Poza zajęciem sidemana Gerald Gradwohl jest wykładowcą jazzowej gitary elektrycznej na Joseph Haydn

Conservatory w Eisenstadt/Austria oraz liderem własnego zespołu fusion Trio.

Dokonania artystyczne

1996

Gerald doknał nagrań z e swoim zespołem  THREEO oraz znakomitym saksefonistą tenorowym Bobem

Bergiem (Miles Davis, Chick Corea, Mike Stern....) .

Dynamiczne, wirtuozersko nagrane CD powstało podczas Europejskiego tourne w 1996 roku i stało się

najlepszym albumem jazzowym w Austrii w 1998 roku

Z zespołem THREEO Gerald Gradwohl występował w klubach na całym świecie minn. W Montrealu, Londynie. Wiesen, Leverkusen i wielu innych miejscach.

2000

Gerald otrzymał nagrodę austriackiego rządu za jego wkład w rozwój muzyki instrumentalnej

2001

Powołał projekt o nazwie „the powergrade“, gdzie gitarowym stylem funki ozdobił nagrania w stylu rock

i techno-beat zwieńczając to wydaniem płyty CD w czerwcu 2001 znakomicie przyjętej przez międzynarodową  krytykę.


2002

zagrał na jednym z najważniejszych festiwali muzycznych w Europie (Jazzfest Wiesen) a z projektem tym odbył tourne po Austrii i Niemczech.

W październiku  2002  nagrywał  in Santa Fe/USA z takimi gigantami jak  Bob Berg, Gary Willis and Kirk

Covington. Nagrania wydał Universal Music w końcu 2003 roku czym usadowił się na międzynarodowej scenie muzycznej Jazz i Fusion.

2003 i 2004

Rok to tournee w Austrii oraz występ na Jazzfestival Wiesen z Kirkiem Cavingtonem (dr, TRIBAL TECH).

2005

Rok to tournee w Meksyku z Peter Natterer Quartett.


2006

Rok to współpraca z Tangerine Dream i nagrania na dwóch płytach DVD : Live at Tempodrom i„Orange Odyssey“(2007).

2007

Rok zwieńcza najnowsza płyta „Tritone Barrier“ wydana przez ESC Records w maju 2007!  To

najnowsze dynamiczne trio (JoJo Lackner-bs, F. Al-Shami dr) Geralda Gradwholda. W nagraniach tego

krążka uczestniczą też gościennie Scott Henderson, Kirk Covington, Hubert Tubbs i  Frank Itt.

www.gradwohl.at

Quiet Stream Breaks The Rocks..
Cicha woda brzegi rwie..

Znakomity liryk pochodzenia bałkańskiego Branco Stoysin.

Cytat z okładki jego ostatniej płyty dobrze oddaje nastrój, któremu się ulega słuchając muzyki tego

artysty. To muzyka, która koi, leczy i uzdrawia. Tak niezwykłą moc może dać tylko wyjątkowy czarodziej

strun, jakim jest Branco. Słuchając na żywo koncertu wydawać by się mogło, że muzyka jest w około

nas, jesteśmy jej częścią i siedzimy gdzieś pomiędzy  człokami zespołu, a nie na widowni.

Oto spokój i relaks, który pozwala pomyśleć o ważnych rzeczach w życiu, a jedocześnie radość i światło,

które pozwala przetrwać trudne chwile teraz i później. Te niezwykłe wrażenia zostały docenione

przez krytykę, publiczność i media. Gdziekolwiek pojawi się Trio tego genialnego muzyka pozostawia

po sobie na zawsze odcisk w pamięci słuchaczy.

Branco Stoysin urodził się w Nowym Sadzie w dawniejszej Jugosławii. Rozpoczął grę na gitarze jako

samouk w wieku 15 lat. Już trzy lata później zaczą komponować wspierany przez wytwórnię

Sun Recordings. W jego muzyce słychać wpływy ludowej muzyki Jugosławii, muzyki brazylijskiej,

klasycznej i współczesnej. Bywał częstym gościem na festiwalach jazzowych w tym na

The Days of Jazz w Novym Sadzie. W latach 90 przeniósł się do Londynu, gdzie szybko

zdobył scenę występując solo, w duecie a w końcu w trio, z którym zaczął odnosić sukcesy

na dużych scenach, festiwalach i klubach jazzowych, takich jak Arts Centres,

The National Theatre foyer, The Royal Albert Hall, The Royal Festival Hall,

The Barbican Arts Centre, Norwich, Colchester, Cardiff, Windsor i festiwalach :

London Jazz and Jazz on the Streets,

City Of London, Ealing Jazz Festival,
International Guitar Festival of GB Wirral, Bath International Guitar Festival, Ards International Guitar

Festival of Co Down N.

Ireland i klubach :  Pizza Express Jazz Club in London, The Stables Theatre Milton Keynes, Cambridge Modern Jazz Club,

The Landmark Hotel w Londynie, The Royal Commonwealth Society i wielu innych. Jego występy w mediach to programy
i audycje w Sky TV "Arts World", BBC Radio 3's "In Tune" oraz regularne występy w programie Sary Wards Jazz FM/Smooth FM.
Branco jest rówież kwalifikowanm nauczycielem w Goldsmiths College w Londynie.
Jego dyskografia to pięć znakomicie przyjętych przez publiczność i krytykę płyt.
Aktualnie występuje jako trio w składzie :

Leslee Booth(bg)
zawodowy muzyk po studiach w  Musicians Institute w Los Angeles (USA).  Z pochodzenia indianin.
Udzielał się jak muzyk w projektach wielu wielkich artystów jazzowych, grając na koncertach i  nagrywając płyty. Gra na basie sześciostrónowym

Buster Birch(dr)
grał w 30 krajach zanim skończył studia muzyczne w Londynie i Nowym Jorku. To doświadczony w wielu
stylach muzycznych perkusista nagrywający w studio i na i występujący na scenie. Bierze udział w imponującej liczbie projektów.
Jest profesorem Trinity College of Music, gdzie wykłada historię jazzu. Często daje wykłady również w  Royal Academy of Music i Guildhall School of Music and Drama

www.brancostoysin.co.uk

SOLO INSTRUMENTAL  udowadnia, że wszędzie na świecie tworzy się muzykę. Jeżeli spodoba Wam się ten utwór,

to cała płyta znajduje się do pobrania na stronie zespołu.

Umieszczamy to, bo to ciekawe

www.soloinstrumental.com

Biography:

Juan Roberto Sánchez

(Electric Guitar and Keyboards):

In 1989 he joined the music school "Yamaha" in Aguascalientes, Mexico, to take piano lessons.

In 1990 he joined the music school "Organorama" in Aguascalientes, Mexico, to continue his piano lessons.

In 1994 study acoustic guitar in the "Independence School" in the city of Aguascalientes, Mexico, at the age of 14 years participating in the festival's school Mother's Day that year.

In 1995 when he turns 15 he entered the MIDI school of music in Aguascalientes, Mexico, and his teacher was the best Guitarist in the city, Juan Jose Lozoya, being the most advanced student of the school's first closure of courses played in the "Teatro Morelos" in the city of Aguascalientes, Mexico, in the closing concert playing the piece "Sweet Child'o Mine" by Guns N's Roses taking an honorable mention.

In 1996 entry of school Yamaha of Aguascalientes, Mexico, and hence also the more advanced student, playing in the Arquitos Theatre "The Puga" in the city of Aguascalientes, México, also in the closing concert playing the piece of the swedish guitarist Yngwie J. Malmsteen "Far Beyond the Sun".

In the same year formed the band of rock "Vitrum" being the lead guitarist of the band, playing at a concert with surprise to the public in achieving a concert held at "Teatro Ferrocarrilero" of Aguascalientes, Mexico.

In 1997 he was part of  the band of rock "Prelude" and likewise was the lead guitarist of the band.

In 2004 he taught at the School of Music "Melody" from the city of Aguascalientes, México.

In 2006 he released his debut album as a guitarist formed the band "Solo Instrumental", being the composer and author of the album "El Centro del Centro" that gave merit to win in Spain International Total Guitar # 103 of the same year which received the following criticism:

Solo Instrumental sent us a cd with 15 of their songs and we have got to say that they are 100% proved instrumental rock. The promoter, leader and composer is the guitar player Juan Roberto Sanchez, who mainly tries to balance the song’s atmosphere with suggestive or evoking intros, that start to step then into ballad-style melodies followed by the solo or the main song theme with astonishing content. There is no doubt that Juan Roberto is an excellent guitar player and composer that has developed an excellent sense of proportion that can be appreciated song after song. He is also backed up by a considerable amount of technical resources and he doesn’t let his ability of creating things to interfere with the development and balance of his compositions.

While listening to the songs we thought the band would be perfect for making soundtracks since we think it is Solo Instrumental’s natural habitat. That is because we are dealing with music that is atmospherical, descriptive and that has a noticeable load of melancholy rotating on expressiveness, and by the controlled aggressiveness of a very sharp guitar playing that is appreciated several times. Maybe that is the reason why the change is very gratified, by the energetic and rock-style filled orientation on songs like Boogie or Dia Verde, where they transmit much more of a strong and firm discharge of adrenaline.

Eterna (eternal) comes to be one of the songs that can tell most of the band’s essence, though other songs tell much of them too. We find a very well composed melodic guitar player. Regarding originality, we could say that after listening to the songs, that Paco Hernandez could (if he wanted to) broaden the orientation of the styles into other ways, but after all that is a personal decision.

Currently focuses on the same project to continue promoting his new album made up almost all of the so called "New World Order".